STATEK ŚMIERCI
Uwaga! Wróg w zasięgu!
Na stanowiska!
Maszyny w gotowości.
- Zboczyłeś o dwa stopnie. - Tak jest.
Nie spuszczaj ich z oka.
Kapitanie?
Inaczej staną się niechlujni.
Wybitnie niechlujni.
Powinniśmy dołączyć do przyjęcia.
Do diabła z tym! Bądź kapitanem, nie nadzorcą.
Zajmij się nim. Za trzy dni będzie twój.
Dobrze.
Sprawdzaj pozycję co pół godziny.
Powiedz ochmistrzowi, że nie będę na kolejnym przyjęciu.
Chyba, że ty chcesz. Powiedziałem, że jesteś świetnym rozmówcą.
To zależy, z kim rozmawiam.
Bydlak! Dzięki Bogu to jego ostatnia podróż.
- No, ruszcie się. - Dobry wieczór.
- Żartowałem. - Nick, chcę tańczyć.
- Jestem dwadzieścia lat młodszy. - Nie jesteś. I tańczysz ze mną.
Czemu nie idziesz spać? Nie możesz wytrzymać.
Mogę.
Jeszcze pół godziny i idziesz do łóżka.
To nie fair! Ona zostaje, a ja nie?
Jestem starsza.
Wystarczy, oboje.
Chodź.
Mamy tu trochę gorzałki.
Pewnie jesteście zadowoleni. Powiedzcie, szczęśliwi?
Nie słyszę. Trochę głośniej! Zadowoleni?
Drodzy państwo, widzę że kapitan do nas dołączył.
Przy okazji, podziękowania za bardzo płynny rejs,
szczególnie dla bosmana.
Kapitanie, prosimy o kilka słów. Zachęćmy kapitana!
Dziękuję.
Panowie, trochę muzyki.
Po czterdziestu latach stajesz się obiektem żartów takich pajaców.
Ciekawe, co będą opowiadali o mnie.
Nic, kochanie. Z ciebie nikt nie żartuje.
- Taki ze mnie sztywniak? - Nie wiem. Rzadko widzę cię bez munduru.
Zaczekaj.
Proszę spojrzeć.
Na kursie kolizyjnym.
20 stopni w lewo!
Mogę go zjeść?
Nie pora do łóżka?
Ben, to zachłanność.
Robie, będziesz tak dobra i położysz go spać?
- Pożegnaj się. - Wstawaj.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, synu.
Przepraszam.
Panie i panowie…
Zbliżamy się do końca bardzo długiej i wspaniałej podróży.
Proszę o brawa dla świetnego zespołu - Mel Diamond and The Boys.
Może przywykniesz, ja nie mogłem.
Pływanie w kółko bez końca.
Paniusie powtarzające: „życzę miłego dnia”,
z którymi idziesz na kolację, by, jak wrócą do Akron, Toronto czy gdzieś,
mogły powiedzieć, że jadły z kapitanem.
- Myślałem, że tata jest kapitanem. - Nie, głupku, od kolejnego rejsu.
Fajnie. Będę mógł zjeść wszystkie ciasta.
Wracaj!
- Co znowu? - Muszę siusiu.
- Dopiero byłeś. - Ale muszę znowu.
Kobiety…
Jakby chciał się zderzyć.
Lewo na burt. Szybko!
Daj kapitana.
Mąż tak bardzo chciał popłynąć.
- Ale kiedy Pan wzywa, trzeba iść. - Słucham?
Zmarł przed wyjściem z portu. Nie rozpaczam.
Miał wspaniałe życie. Chciał zabrać mnie ze sobą.
- Jest pan wierzący? - Przepraszam.
To wspaniały człowiek. Ale niezbyt religijny.
- Ile dni jeszcze? - Dwa i pół. Odliczasz?
- Przyrzeknij, że o mnie zapomnisz. - Przyrzekam.
Wiem.
- Mówisz to każdej dziewczynie. - Masz rację.
A co mam powiedzieć?
Najlepiej nic.
- Powiedz, żeby zmienił kurs. - Mówiłem.
Więc jeszcze raz, do cholery!
Cała wstecz!
Spadajmy! Podnosi się!
Musimy utrzymać pozycję. Łatwiej nas znajdą.
Odebrali nasz sygnał?
Oczywiście.
Tato!
Coś jest w wodzie!
Pomóż mi.
Kapitan!
Zróbcie miejsce.
W porządku, oddycha.
Co możemy zrobić?
Obudź się.
To statek! Wstawajcie!
Tutaj!
Jest tam kto?
- Patrzcie! Spuścili trap! - Czyli ktoś nas usłyszał.
- Czemu zakotwiczyli właśnie tutaj? - Nie wiem, może mają jakąś awarię.
Powoli. Dobra, mam.
Uwaga na kapitana.
Nick, rozejrzyj się.
Jest tu kto?
Nikogo nie ma.
Ostrożnie.
Teraz ty.
Dalej.
Daj rękę.
- Sprawdź, gdzie poszedł. - Ben! Chodź tu!
Ben!
- Musiałem siku. - Mogłeś poczekać, aż znajdziemy toaletę.
- Nick, pomóż mi. - Idę, proszę pana.
Ostrożnie.
Dawaj.
Nick, kapitan!
Nick, tutaj!
Za daleko!
Musimy go przewiązać.
Proszę trzymać. Wyciągnę go.
- Jest cały? - Tak jest.
- Ktoś musi mieć wachtę. Znajdź go. - Tak jest.
Pomóż mi.
- W porządku? - Tak.
Nie jest źle.
Wyszliśmy z wody, jest ładny dzień. Możemy tu posprzątać,
pograć w piłkę, opalić się. Co wy na to?
Na litość, zdejmijcie mnie!
Złap mnie!
Ściąga mnie!
Spadnę! Wciągnijcie mnie!
Daj rękę!
Trevor, nie! Śruba!
Tonie!
Dalej, kochanie. Już dobrze.
Rozejrzyjmy się.
- Ben? To ty? - Tak, tato.
- W porządku? - Tak.
- Co teraz? Idziemy? - Ostrożnie.
Uwaga na głowę.
Kapitanie Ashland, słyszy mnie pan?
Ten statek czekał na pana.
To pana nowy statek, kapitanie.
Słyszy pan?
Ashland, to pana szansa. Na co pan czeka?
Nowy statek, nowe dowództwo.
Nowa szansa nadeszła.
Ten stary statek żyje własnym życiem.
- Ruszajmy. - Mamo, boję się.
Przestań, Robin, w porządku.
Chodź, kochanie. Nic się nie stanie, póki trzymamy się razem.
Dziwnie tu pachnie.
Gdzie załoga?
Gdziekolwiek jest, nie interesuje się statkiem.
- Jakiej są narodowości? - Może niemieckiej?
- Niemcy? - Tak. Popatrz.
„Proszę odkładać gry na swoje miejsce”. To niemiecki.
- Chcę pić. - Ja też.
Poszukajmy kambuzu i trochę wody.
No, Robin. Wstawaj.
Spróbuję znaleźć dla nas jakieś ubrania.
- Pomogę Ashlandowi. - A ja tobie.
To tutaj?
Dobrze, Robin. Zacznij tam, a ja z Benem tutaj.
Robin, uważaj i niczego nie jedz.
Kochanie, nie pij tego! Najpierw to przegotujemy.
Jest tam kto?
Para idzie tędy i w dół. To jest kondensacja.
Uczyliśmy się w szkole.
Nie wszystko w szkole jest bezużyteczne.
Mamo, patrz.
Tam jest woda.
- Ktoś widział Nicka? - Nie.
Kto tam?
- Może to Nick. - Może.
Ashland! Słyszy pan, kapitanie?
To nasze ostatnie ostrzeżenie.
Proszę stawić się na mostku. Natychmiast!
Proszę na mostek.
Te statki wściekają się o wszystko, nawet kawałek gazety.
Nick, słyszysz mnie?
Idę!
- Były zablokowane. Co się dzieje? - Znalazłeś kogoś? - Nikogo nie ma.
- Więc gdzie są? - Chodźmy. Nie zamykaj drzwi!
Co jest grane? Jakby płynął sam.
Weź mnie do kabiny nawigacyjnej.
Kapitanie, należy pan do statku. Musi pan nim dowodzić! Natychmiast!
Muszę iść na mostek.
Nie, kapitanie.
- Co to za statek? - Nie wiem, kapitanie. Nikt nie wie.
Kapitanie, musi pan odpoczywać.
Spokojnie.
Dziwne.
Według kursu na mapie, statek zatacza koła.
Kapitanie, proszę spojrzeć.
Musi mieć ze czterdzieści lat.
Nie nadamy sygnału.
Oby pierwszy dotarł.
Patrz!
- To o Hitlerze. - Kto to?
Niemiły typ, który rozpętał drugą wojnę.
- To Hitler? - Nie całkiem. Król Anglii.
- Słyszysz? Znowu ta muzyka. - Ktoś jest na statku. Sprawdźmy.
Chodź, Ben. Trzymajmy się razem.
Nie do wiary! Co je, do diabła, napędza?
Wskaźniki są na zero!
Wynośmy się stąd!
Musimy opuścić statek. Szalupą!
Dziwne. Jestem pewna, że dochodziła stąd.
- Nic tu nie ma. - Z następnego pokoju.
- To kino! - Kino? Niemożliwe.
- Zróbmy pokaz. Możemy? - Nie mam pojęcia. Zobaczmy.
Działa!
Pani Morgan!
- Co się stało? - To film, szybko. - Film?
Powinna działać, dobrze nasmarowana.
- Przebierzmy się i weźmy resztę. - Wyokrętować się!
- Nie jęcz, tylko zapal światło. - Ja to zrobię.
Co się ze mną stało?
Nie dotykaj. Jest trująca.
Pomóż mi.
Zabij ją, Ashland.
Tak trzeba.
Na co czekasz? To nie boli.
Tato, boję się. Czy możemy stąd iść?
Dzięki Bogu. Pani Morgan…
Zostań z nimi.
Nie żyje.
Atak. Bardzo szybki. Nie będzie już cierpiała.
Sugeruję pochować ją na morzu.
Zebraliśmy się tu, by pożegnać wspaniałą kobietę.
Szkoda, że znaliśmy ją tak krótko.
To nie te słowa, Marshall!
Pozwolisz?
Módlmy się za duszę naszej zmarłej siostry.
Boże, miłosierny Panie, wysłuchaj łaskawie naszych modlitw
i przyjmij ją do społeczności świętych. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Wszechmogący Boże, powierzamy Ci jej duszę,
a ciało głębinom, w nadziei na zmartwychwstanie i życie wieczne.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Szalupy! Nasza jedyna szansa!
Szybko, do drugiej!
- Odpływają. - Przeklęty statek!
Jakby żył i chciał nas zabić!
Marshall!
Proszę zgłosić się na mostek.
Przeprowadzisz inspekcję?
Mapy, sekstans, dziennik okrętowy.
Rozkazy dzienne, główne urządzenie sterowe.
Jak ci się podoba mój fotel? Wymarzony do długich podróży.
- Twój fotel? - Tak.
Dostaniesz taki, gdy będziesz kapitanem.
Do czasu, gdy to mój statek, ja jestem kapitanem.
Chciałbyś posterować?
Wszyscy moi pasażerowie lubili to robić. Udawać kapitana, jak ty.
Ale to nie takie proste. Spróbuj.
Zabrałeś mi ostatni statek. Tego nie dostaniesz.
Nie zabrałem. Firma to zrobiła.
A wiesz czemu?
Nie umiesz dogadać się z ludźmi. Z załogą i pasażerami.
Możliwe.
Ale umiem ze statkiem.
Maszynownia, cała naprzód!
Kapitan nigdy nie opuszcza stanowiska, nawet taki jak ty, Marshall.
Jesteś chory. Obejmuję dowództwo.
Nie możesz.
Nikt mi go nie odbierze.
Dokąd chcesz płynąć?
Do wieczności.
Wieczności.
- Dalej, Robin, spróbuj zasnąć. - Nie mogę, boję się.
- I tak nic nie zrobimy do rana. - Czemu? Chcę stąd iść.
Wiem. Obudzisz Bena.
Posłuchaj. Też chcę stąd iść, tak samo jak ty.
Ale musimy poczekać, aż będzie jasno, żeby widzieć, co robimy.
Tato mówi, że to najlepsze miejsce.
Jest ciepło i sucho, i mamy coś do jedzenia.
Rozumiesz?
- Co się stało? - Ashland kompletnie zwariował.
Myśli, że jest niemieckim oficerem.
Jakby statek lub ktoś nim zawładnął.
- Gdzie teraz jest? - W sterówce.
- Ben śpi? - Tak.
Zamykamy się na noc, aż nie wymyślimy, jak stąd uciec.
Chodź.
- Co znowu? - Muszę siusiu.
- Nie możesz, zaczekaj do rana. - Nie mogę.
Chodź ze mną, proszę.
No dobrze.
Faceci…
- Gdzie ona jest? - Nie wiem, znajdziemy.
Nie.
Jest coraz gorzej!
Pośpiesz się!
Gotowe.
Kocham cię.
A ty?
Kochasz?
Tydzień temu powiedziałabym, że nie…
Teraz… może.
Przestań. Wezmę prysznic.
- Boję się. - Ty? Ja jestem pobrany.
- „Posrany”. - Nieważne.
- Chciałem być grzeczny. Znam dużo innych słów. - Dobra, mądralo.
Myślę… że musimy iść tędy.
- Jesteś pewna? - Chyba.
- Idziesz pierwsza. - Jesteś mniejszy, więc ty.
- Nie, ty. - Panowie przodem.
- Od kiedy? - Od teraz. Idź.
- Po co gwiżdżesz? - Jeśli się zgubimy, usłyszymy się.
- To głupie. - Wcale nie.
Nick, otwórz.
Poczekaj. Chyba się zacięły.
To krew!
Trzymaj się!
Ben, jesteś tam?
Ben, schodzę.
Trzymaj się!
Weź karabiny!
I amunicję!
Szybko! Taśma!
Gotowe? Tak!
Robin! Ben! Gdzie jesteście?
Odezwijcie się!
Pomogę wam.
Tato!
Chodźcie, znajdziemy mamę.
- To Lori. - Zostańcie tutaj.
Spróbuj zasnąć.
Wszechmogący Boże, powierzamy Ci jej duszę,
a ciało głębinom!
Ashland, ty szalony skurwielu!
Trzeba go powstrzymać, zanim dopadnie kogoś innego.
Tędy!
Boże!
Co to, do diabła?
Złote zęby.
Przesłuchiwano tu ludzi.
Ciągle chodzi.
Wynośmy się!
Wyłącz!
Na litość, wyłącz!
Ten statek potrzebuje krwi.
Musi mieć krew.
Krew, by przetrwać.
Twoją krew. I krew twojej żony.
Krew twoich dzieci.
Co się dzieje?
Nie wiem, ale musimy opuścić statek.
- Ale nie ma szalup. - Może znajdziemy coś w ładowni.
Weź dzieci.
- Co tam jest, mamo? - Nic takiego, zostań tam.
Załóż to dzieciom.
- Po co tam wracasz? - Znalazłem coś.
- Dalej! - Pomogę ci.
- Złap za koniec. - Weź to.
Szybciej!
Musimy zatrzymać statek.
Noś ją cały czas.
- Słyszysz? - Tak, mamo.
Nikt nie opuści statku.
Nikt!
Chodź, Ben.
Biegnij!
Zostań!
Do dzieci! Szybko!
Szybciej!
Dobrze, pchaj!
Skacz!
Płyń do tratwy!
Nikt nie opuści statku.
Trevor!
Nie!
Właź do środka, suko!
Uwaga! Wróg w zasięgu!
Na stanowiska!
Uwaga! Wszyscy na pokład!
Trevor!
- Ben, Robin, gdzie mama? - Dalej na statku!
Trevor!
Margaret!
- W porządku? - Tak.
Lewo na burt!
Sukinsyny! Kiedy daję rozkaz, macie go wykonać!
Słyszycie?
Kurs 30 stopni w prawo.
Kontakt z wrogiem szacowany na 21:00.
Jestem kapitanem!
Rozkazuję zmienić kurs!
Daj mi to. Siadaj.
Wróg utrzymuje pozycję.
190 stopni w prawo.
Płynie w inną stronę. Udało się!
Będzie dobrze.
Wiosłuj.
Przyjąłem. Ostatnia runda i wracamy.
Czekaj! Chyba coś mamy.
Jest tratwa. Raz, dwa, trzy, cztery. Tak, czterech ludzi.
Nie ma śladu pozostałych.
Wyglądają całkiem nieźle.
Przechodzimy do ratowania.
Jesteśmy uratowani. Robin, będzie dobrze!
Stanowiska bojowe w gotowości.